ΠΟΙΑ ΒΙΤΑΜΙΝΗ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα από τη μελέτη CMAJ υποστήριξαν ότι η τεχνητή γονιμοποίηση έχει μεγαλύτερη επιτυχία μεταξύ εκείνων των γυναικών που παρουσιάζουν επαρκή επίπεδα βιταμίνης D.
Η μελέτη διεξήχθη στο νοσοκομείο Mount Sinai του Τορόντο και συμπεριέλαβε 173 γυναίκες που υποβλήθηκαν στη διαδικασία τεχνητής γονιμοποίησης.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι γυναίκες με φυσιολογικά επίπεδα βιταμίνης D στην αιματική κυκλοφορία είχαν 52.7% πιθανότητα μιας επιτυχούς σύλληψης και εγκυμοσύνης μετά από τη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης, με το αντίστοιχο ποσοστό για τις γυναίκες με ανεπαρκή επίπεδα ή ακόμα και με έλλειψη της βιταμίνης να διαμορφώνεται στο 34.7%.

Οι ερευνητές υποστήριξαν ότι τα παρόντα ευρήματα επισημαίνουν την ανάγκη ελέγχου των επιπέδων της βιταμίνης D σε γυναίκες που αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας, αλλά και σε εκείνες που μπαίνουν στη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης. Μάλιστα, επισήμαναν ότι η συμπληρωματική χορήγηση της βιταμίνης D σε γυναίκες με ανεπαρκή επίπεδα ή έλλειψη αυτής μπορεί να συμβάλει στην επιτυχή σύλληψη και εγκυμοσύνη μετά από τη διαδικασία της τεχνητής γονιμοποίησης.

ΚΑΙ ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Τα γονίδια μπορεί να μην είναι πανάκεια, όπως φαίνεται όμως ρυθμίζουν πολλά περισσότερα από όσα εκτιμούσαμε πως γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με επιστημονική έρευνα, την οποία παρουσίασαν ολλανδοί επιστήμονες, εντοπίσθηκε η γονιδιακή μετάλλαξη που κάνει τις γυναίκες να παίρνουν εύκολα περισσότερα – κατά μέσον όρο οκτώ – κιλά.
Η συγκεκριμένη μετάλλαξη, την οποία πιστεύεται ότι φέρει μία στις τρεις γυναίκες, τροφοδοτεί την ανάπτυξη λιπώδους ιστού και έτσι αυξάνει δυόμισι φορές τις πιθανότητες των φορέων να παχύνουν.
Στους άνδρες δεν έχει την ίδια επίδραση. Ωστόσο οι επιστήμονες αναφέρουν πως και εκείνοι έχουν το δικό τους «γονίδιο της παχυσαρκίας», το οποίο τους ωθεί να υπερκαταναλώνουν παχυντικά φαγητά.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Μάαστριχτ και παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παχυσαρκίας, οι εργασίες του οποίου ολοκληρώθηκαν χθες στο Λίβερπουλ.

Σχεδόν το ένα τρίτο των γυναικών πιστεύεται ότι έχουν «μεταλλαγμένο» ένα τμήμα του DNA τους, το οποίο τροφοδοτεί την ανάπτυξη του λιπώδους ιστού και αυξάνει κατά 2,5 φορές τις πιθανότητες σε όσες το έχουν, να βάζουν εύκολα κιλά.

Οι άντρες, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχουν επίσης το δικό τους «παχυντικό γονίδιο», που τους κάνει να πέφτουν με τα μούτρα στις υψηλής θερμιδικής αξίας τροφές.

Τα ευρήματα αυτά ανοίγουν το δρόμο της ελπίδας για νέα πειράματα, που θα ξεχωρίσουν εκείνους που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να «χάσουν τη μάχη με τη ζυγαριά τους» χάρη σε γονιδιακούς παράγοντες, αναφέρει το δημοσίευμα.

Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του Μάαστριχτ μελέτησαν και ανέλυσαν το DNA πάνω από 5.000 ανδρών και γυναικών για διάστημα 10 ετών, για να εντοπίσουν τα γονίδια που ευθύνονται για την παχυσαρκία.

Ανακάλυψαν ότι ένα μεταλλαγμένο γονίδιο, το MMP2, υπήρχε μόνο στις γυναίκες –και όχι στους άντρες- που έβαζαν κιλά.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Dr Freek Bouwman, τουλάχιστον το 30% των γυναικών φέρουν το συγκεκριμένο γονίδιο.

Για τον καθηγητή John Wilding από την βρετανική εταιρεία για τη μελέτη της παχυσαρκίας, ωστόσο, προσθέτει το δημοσίευμα, δεν πρέπει κανείς να ρίχνει όλη την ευθύνη στα γονίδια. «Οι άνθρωποι πρέπει να προσέχουν τι τρώνε. Μπορεί να μην μπορείς να αλλάξεις τα γονίδιά σου, όμως σίγουρα μπορείς να αλλάξεις τις διατροφικές σου συνήθειες».

Οπως εξήγησε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Φρέεκ Μπόουμαν από το Ιδρυμα Ερευνας Διατροφής και Τοξικολογίας του Μάαστριχτ (NUTRIM), οι ερευνητές παρακολούθησαν επί μία δεκαετία 4.662 εθελοντές, καταγράφοντας τις διακυμάνσεις στο σωματικό βάρος τους.
Στο τέλος της δεκαετίας επέλεξαν δύο ομάδες: μία που είχε διατηρήσει σχεδόν σταθερό το βάρος της (απαρτιζόταν από 259 εθελοντές, οι οποίοι πήραν ή έχασαν λιγότερο από 2 κιλά) και μία που πήρε πολύ βάρος (237 εθελοντές που πήραν πάνω από 8 κιλά στη διάρκεια της δεκαετίας).
Οι ερευνητές υπέβαλαν σε γενετικές εξετάσεις τους εθελοντές που είχαν διαλέξει για να εξετάσουν εάν έφεραν ορισμένες μεταλλαγές στα γονίδια ACE, FTO, AKR1C2, TIMP4 και MMP2, οι οποίες σε προγενέστερες μελέτες είχαν συσχετισθεί με το βάρος ή με τη ρύθμισή του.

Οπως διαπίστωσαν, μια συγκεκριμένη μετάλλαξη στο γονίδιο MMP2 ήταν πολύ συχνή στις γυναίκες που είχαν παχύνει ενώ στους άνδρες που είχαν παχύνει εντοπίσθηκε συγκεκριμένη μεταλλαγή του γονιδίου FTO.

Η μεταλλαγή του MMP2 εντοπίσθηκε σε μία στις τρεις εθελόντριες που πάχυναν, ενώ οι άνδρες-φορείς του μεταλλαγμένου FTO είχαν 87% πιθανότητες να παχύνουν.
Το γονίδιο FTO, το οποίο αποκαλείται και γονίδιο του junk food, αυξάνει τη λαχτάρα για τρόφιμα πλούσια σε λίπη και ζάχαρη, με αποτέλεσμα οι άνδρες που το φέρουν να καταναλώνουν κατά μέσον όρο 100 θερμίδες περισσότερες σε κάθε τους γεύμα.
Οπως εξήγησε ο δρ Μπόουμαν, τα γονίδια της παχυσαρκίας μπορεί να είναι διαφορετικά στα δύο φύλα επειδή ελέγχονται από τις ορμόνες του φύλου.
Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές εκτιμούν ότι οι συγκεκριμένοι «γονιδιακοί πολυμορφισμοί» στα FTO και MMP2 «μπορεί να αποτελούν προάγγελους αύξησης του σωματικού βάρους σε διάστημα μιας 10ετίας».

Για τους άνδρες
Το γονίδιο που επιφέρει την «καταδίκη» των γυναικών μπορεί οι άνδρες να μην το φέρουν, έχουν όμως και αυτοί το δικό τους γονίδιο έσπευσαν να διευκρινίσουν οι ερευνητές. Για τους άνδρες, η ελαττωματική έκδοση του γονιδίου που ονομάζεται FTO τους αναγκάζει να πάρουν περισσότερα από έξι κιλά.
Το γονίδιο αυτό έχει την προσωνυμία «γονίδιο του junk food» και η «δουλειά» του είναι να αυξάνει την όρεξη για κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε λιπαρά και ζάχαρη. Οπως έχουν αποκαλύψει οι ειδικοί, οι άνδρες που είναι φορείς του εν λόγω γονιδίου κατά μέσον όρο καταναλώνουν 100 θερμίδες περισσότερες από αυτούς που δεν το έχουν. Σύμφωνα με υπολογισμούς που έχουν κάνει οι επιστήμονες, το επιπλέον φαγητό που καταναλώνουν φθάνει τις 2.100 θερμίδες ή τρία επιπλέον γεύματα σε μία εβδομάδα.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι τα γονίδια FTO και MPP2 δείχνουν προτίμηση σε συγκεκριμένο φύλο, επειδή ελέγχονται από τις ορμόνες του σεξ, δηλαδή την τεστοστερόνη για τους άνδρες και την προλακτίνη για τις γυναίκες, όπως αναφέρθηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Παχυσαρκίας.
Οι σύνεδροι ανέφεραν ότι τα ευρήματα της μελέτης θα βοηθήσουν στην κατανόηση και στην ταυτοποίηση των ανθρώπων που βάζουν την επόμενη ημέρα τα κιλά που έχουν χάσει με αρκετή προσπάθεια της προηγούμενες.
Ο καθηγητής Τζον Ουίλντινγκ, από την Εταιρεία Μελέτης Παχυσαρκίας της Βρετανίας, έσπευσε να διευκρινίσει πως «δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αποκλειστικά τα γονίδια για την υπερφαγία και τη μη απώλεια βάρους. Θα πρέπει να ενδιαφέρονται για το τι και πόσο καταναλώνουν. Και εάν δεν τα καταφέρνουν να βρουν τρόπους να αλλάξουν τη διατροφική τους συμπεριφορά».

ΔΙΑΤΡΟΦΟΓΕΝΕΤΙΚΗ : Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΔΙΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Το ανερχόμενο πεδίο που αφορά τη μελέτη των αλληλεπιδράσεων διατροφής – γονιδίων αποκαλείται διατροφική γενωμική (nutritional genomics) και υπόσχεται μεγάλη πρόοδο κυρίως στην πρόληψη αλλά και τη θεραπεία ασθενειών.

 Περιλαμβάνει δύο πεδία, τη διατροφογενωμική (nutrogenomics) και τη διατροφογενετική (nutrigenetics).

Η διατροφογενωμική μελετά το ρόλο που παίζουν τα θρεπτικά συστατικά των τροφών που καταναλώνουμε στον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται τα γονίδιά μας. Για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι τα πολυακόρεστα ω-3 λιπαρά οξέα έχουν τη δυνατότητα να περιορίζουν την έκφραση κάποιων γονιδίων που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή φλεγμονωδών ορμονών.
Επομένως, τα ω-3 λιπαρά οξέα διαθέτουν «ευεργετική» αντιφλεγμονώδη δράση επηρεάζοντας απευθείας τα γονίδιά μας.

Η διατροφογενετική ερευνά τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο οργανισμός μας στα διάφορα θρεπτικά συστατικά ανάλογα με το γονιδιακό υπόβαθρο που διαθέτει. Το τι είναι καλό για τη δίαιτα ενός ατόμου δεν είναι απαραίτητα καλό για κάποιον άλλον.

Λόγου χάρη, η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ είναι ευεργετική για τους περισσότερους ενήλικες, ωστόσο για εκείνους που φέρουν μια συγκεκριμένη γενετική ποικιλομορφία, η τακτική λήψη μέτριων ποσοτήτων αλκοόλ μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης νόσου Alzheimer.

Με την ανάπτυξη των γενετικών εργαλείων προκύπτει η ανάδειξη του ρόλου της διατροφής στην ανθρώπινη υγεία τόσο όσον αφορά την ανάδειξή της όσο και στο πως  επηρεάζει την ανάπτυξη διαφόρων  ασθενειών.

Η σύγχρονη επιστήμη της διατροφής έχει αναπτύξει μηχανιστικά μοντέλα για την πρόβλεψη των επιδράσεων των τροφών και των θρεπτικών συστατικών

Οι γενετιστές έχουν αναπτύξει νέα εργαλεία από γενετικά τροποποιημένα κύτταρα και ζώα μέσω τεχνικών γενοτυπικής και προσδιορισμού των αλληλουχιών. 

Όμως εφόσον οι έρευνες αυτές διεξάγονται  σε μη ανθρώπινα συστήματα μπορούν να δώσουν διευκρινήσεις μόνο σχετικά με τη λειτουργία κάποιων μηχανισμών. Αποτελούν όμως μια βάση για το χτίσιμο υποθέσεων για καλά σχεδιασμένες ανθρώπινες έρευνες.

 

Τα πλεονεκτήματα των διατροφογενετικών στρατηγικών δεν σταματούν σε προσωπικό επίπεδο.

• ˜Εξετάζουν τις επιπτώσεις των γενετικών πληροφοριών ενός μεμονωμένου ατόμου και για τους στενούς συγγενείς τους,ακόμα και πιθανών μελλοντικών απογόνων

• Κατευθύνουν την έρευνα ως προς την επίτευξη της βαθύτερης γνώσης σχετικά με τους μηχανισμούς διατήρησης της διατροφικής υγείας .

Η ραβδαία συσσώρευση μιας ευρείας ποσότητας από ακριβή και εξειδικευμένα γενετικά δεδομένα επιταχύνει το ταξίδι μας σε επίπεδα που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε προηγουμένως

Η ενότητα που ακολουθεί υπογραμμίζει τις σημαντικές προσεγγίσεις στην ανάπτυξη υποθέσεων και την εφαρμογή τους. Αναπτύσσονται συνεχώς νέες μέθοδοι  καθώς η επιστήμη της διατροφογενετικής "μεγαλώνει" εκθετικά!

Αυτό οφείλεται εν μέρη και στην διαθεσιμότητα των πληροφοριών σχετικά με την αλληλουχία του γονιδιώματος  (DNA sequencing ).